~halkes

Sanat bambaşka...

Anlatması ve tanımlaması zor.

Sanat ne dış güçlerin etkisiyle ne de başka bir şeyle insanın içine işlemeyen. Sadece var, varsa eğer hissettiğin.

Yüreğinde hissedebiliyorsan bazı şeyleri, o sana hissettirebiliyorsa...

Sanat bilimin de ötesinde... Sanat olmazsa bilim de olmuyor. Sanatçı hayal ediyor. Bilim her zaman sanattan geride, sanat her zaman bilimden ileride oluyor.

Sanatçının yıllar hatta yüzyıllar öncesinden hissedebildiklerini bilimci hayata geçiriyor. Yeri ve zamanı geldiğinde görevini yapmak üzere!

Yönetmen, şair, yazar ressam, besteci... Bilimin bunların söylediklerini kanıtlamaktan başka yapacak başka hiçbir şeyi kalmıyor.

Çünkü sanatçılar en başında hayal ediyorlar. Hayal ise herşeyin başlangıcı oluyor. Boşuna değildir. Pek çok yazarın kitabının, müziğinin, sinemasının, resiminin zamanlar sonrası ve hatta öncesini anlatması, anlatabilmesi...

Boşuna değildir sanatçının bazen bütün engellemelere karşın çoğu insanın yüreğinde yer etmesi.

Ve sanatçı olmayanı, hissetmeyeni, hissettirmeyeni, belki o an için ünlü yapabilirler ama bu ne şimdiye ne sonraya yayamazlar.

Kalıcı olamaz.

Sanat hissetmektir.

Hissedebilmek de sanattır.

Birbirinden ayıramazlar.

Yani hissedebilenler de sanatçıdır.

Bazen sana düşünce ve yapı olarak ters gelen birisini duysan da okursun veya izlersin, hissedersin. Sanatçıdır çünkü, sen kabul edemesen de yüreğin kabul eder.

Çünkü seni yüreğinden vuruyor. Sanat budur. Sanatçı belki farkında olarak belki farkında olmayarak geleceği görür.

Şaşar kalırsın.

Seni bulur. Kalırsın.

Öğrendiklerini ve öğreneceklerini anlatıvermiş bir çırpıda, şaşırırsın.

İlk okuduğunda da, son okuduğunda da aynı zevki görür, ilk hissettiğin ve sonraki hissettiklerinin farklı olduğunu görür ve gene şaşarsın.

Bazen ayrı dünyaların insanı olup, aynı yerde buluşabilmektir sanat.

Bilim sonsuzluğa açılan bir kapıdır. Ama sanat sonsuzluktur.

Bencilliğin, paranın ve satmanın olduğu yerde sanatı göremezsin. Belki sanat kıvılcımlarıdır onlar. Şöyle bir bak... Yokoluverirler. Kalamazlar. Oysa sanat sonsuzluktur.

Ortak şuurların veya şuuraltıların birleştiği yerdedir sanat.

Bilim sanatın türevidir. Sanat annedir bilim çocuk.

Sanatın bilmişliğine karşın bilim hep emekleyen yeni yeni yürüyen bir çocuktur. Sanat anı yaşıyor ama geçmiş ve gelecekle birlikte,

Bir cümle duyuyorum Shakespeare'den beni anlatıyor.

Bir resim ayrıntısında Picasso'nun, seni anlatıyor.

Denemeleri okuyorum Montaigne'nin bizi anlatıyor,

Bir müzik dinliyorum anlatmaya kelimeler yetmiyor.

Nedense ve gene aklıma Nazım geliyor;

“Acayipleşti havalar

bir güneş, bir yağmur, bir kar.
Atom bombası denemelerinden diyorlar
Stronsiyum 90 yağıyormuş
aşa, süte, ete, umuda, hürriyete
kapısını çaldığımız büyük hasrete
Kendi kendimizle yarışmadayız gülüm
Ya ölü yıldızlara götüreceğiz hayatı
Ya dünyamıza inecek ölüm”